Motocyklowa podróż nad Święte Morze.

Syberia, wielka kraina geograficzna o powierzchni ok. 10 mln km2 w północnej Azji, zajmująca całą azjatycką część zlewiska Morza Arktycznego, pomiędzy Uralem na zachodzie, Morzem Arktycznym na północy, górami na wybrzeżu Oceanu Spokojnego na wschodzie i stepowymi obszarami Kazachstanu oraz Mongolii na południu. Przemierzymy na motocyklach znaczną część tej magicznej krainy pokonując siedem stref czasowych dzielących Warszawę i Irkuck. Założeniem wyprawy jest połączenie pasji podróżowania motocyklem z odpoczynkiem na łonie natury, degustacja wspaniałej rosyjskiej kuchni oraz rozmowy z napotkanymi na drodze ludźmi.

Irkuck

Jedno z największych i najstarszych miast Syberii, lokalne centrum przemysłowe, kulturalne, naukowe, administracyjne i komunikacyjne; założone w 1685 roku podczas wyprawy kozackiej nazwę zawdzięcza niewielkiej rzece Irkut wpadającej w tych okolicach do ogromnej Angary; obecnie Irkuck liczy ponad 600 tys. mieszkańców.

Jezioro Bajkał

Najgłębsze jezioro na Ziemi o długości 660km i szerokości do 90km, otoczone górami, z zimnymi i kryształowo czystymi wodami, które stanowią ponad 20% zasobów słodkiej wody na Ziemi; długość lini brzegowej wynosi 2100 km; ludność Syberii nazywa Bajkał Świętym Morzem; od grudnia do maja Bajkał pokrywa gruba warstwa lodu.

Wyspa Olchon

Największa wyspa na Bajkale, w pobliżu której znajduje się najgłębsze miejsce jeziora (1637 m), powierzchnia wyspy jest górzysta, najwyższy szczyt ma wysokość 1274 m n.p.m.; brzegi północno wschodnie są bardzo urwiste, ich wysokość sięga kilkuset metrów; południową część wyspy i prawie całe zachodnie wybrzeże zajmują stepy, resztę wyspy porasta tajga. Jedno z najpiękniejszych miejsc nad Bajkałem. Na wyspie znajduje się jeden z dziewięciu szamańskich ołtarzy w całej Azji.

Bania

Rosyjska odmiana sauny; według Rosjan bania jest najlepszym sposobem na utrzymanie dobrego stanu zdrowia i leczy wszelkie choroby; często usytuowana blisko lodowatych wód Bajkału, aby na zmianę grzać się w bani i chłodzić w jeziorze; nieodłączny element życia wszystkich mieszkańców Syberii.

Ułan-Ude

Licząca 400 tys. mieszkańców stolica Republiki Buriacji jest trzecim pod względem wielkości miastem wschodniej Syberii. Do 1987 roku miasto było zamknięte przed światem i praktycznie niedostępne dla turystów z powodu działających tu zakładów lotniczych. Założone w 1666 r. przez rosyjskich Kozaków jako zimowisko Udińsk, od 1689 roku funkcjonowało jako twierdza Wierchnieudińska, która była jednym z ważniejszych miejsc na szlaku herbacianym między Irkuckiem a Kiachtą. Obecną nazwę nadano miastu w 1934 roku i dziś jest to główny ośrodek przemysłowy Buriacji. Ułan-Ude jest też kulturalnym centrum Buriacji, działają tu 4 szkoły wyższe, kilka muzeów, 5 teatrów, opera i filharmonia. Niezaprzeczalnym symbolem miasta stała się największa na świecie kamienna głowa Lenina – największy pomnik Lenina na świecie.

Dolina Tunkińska

Słynie w całej Rosji z niezwykłych górskich krajobrazów i licznych źródeł mineralnych. Nazywana też cudem centralnej Azji znajduje się w południowo-wschodniej części Buriacji i rozpoczyna 40 km na zachód od południowego krańca Bajkału. Obszar doliny jest aktywny sejsmicznie i tektonicznie, stanowi przedłużenie bajkalskiego ryftu. Od południa dolinę ogranicza pasmo Chamar Daban, a od północy grzbiet Tunkińskich Golców. Główna rzeką doliny jest Irkut, który w górnym biegu ma charakter wartkiego górskiego strumienia, niżej zaś płynie spokojnym nurtem.

Munku Sardyk

Nazywany przez Buriatów „Wieczną Górą”, położony na granicy Rosji i Mongolii Munku-Sardyk jest najwyższym szczytem Syberii Wschodniej i świętą górą zarówno dla Buriatów jak i Mongołów. Szczyt tego potężnego masywu (3491 m n.p.m.)  przykrywa niewielki  lodowiec.